Ölüm döşeğinde sinyaller veriyor şehir
Kuyumcular altınlarını bağışlıyor bir habere
Sevginin bu atmosferde yaşayamaması sır değil
Kendini kendinden arındırırken şehir
Bir çocuk böyle zamanlarda yazılacak sokak kitabına
Adresini yanlış vermekten son anda vazgeçiyor.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta