Şehir ve ben Şiiri - Suleyman Zorman

Bir şehri içine nasıl sığdırabilirsin ki
sen şehre sığamazken.
Ben denedim.
Sokaklarını kalbimin en dar yerlerine yerleştirdim,
bir çocuğun düşürdüğü misketi,
bir kadının pencereden sarkan çamaşırını,
akşamüstü ekmek kokusunu…
Olmadı.
Şehir büyüdü.
Ben küçüldüm.
Omuzlarımda kaldı meydanlar,
bir fabrikanın sabah düdüğü
kulaklarımda sabahladı.
Kalbim,
herkesin aceleyle geçtiği bir durak oldu
kimse inmedi.
Anladım:
Şehir dediğin beton değil,
insanın insana çarpıp durduğu bir yalnızlık.
Ben kalabalıklarda eksildim,
duvarlara adımı yazmadım,
çünkü adım
çoktan insanların yüzüne kazınmıştı
unutulmak üzere.
Bir şehri içine alamazsın,
şehir seni alır,
sessizce.
Ve bir gün
kendi gölgende bile yer bulamazsın
güneş tam tepedeyken.