Şehir, Kar ve Ben Şiiri - Hasan Savaş 2

ŞEHIR. KAR VE BEN

Sen
Köşe başında ki çocuk
Neyi değiştireceksin ki
Üşümüş parmaklarınla
Dokunup gittarın tellerine
Neşeli bir şeyler çalsanda

Bak mevsimlerde şaşırdı zamanını
Ermeden sonbahar
Kar yağıyor lapa lapa
Bu şehrin üstüne
Şehir yaşlanıyor
Ben yaşlanıyorum
Kimseler bilmiyor
Kanatlarındaki kederleri
Bırakıp gidiyor kuşlar
Birazdan
Beyaz bir gömüte dönecek bu sokaklar
Bunu da kimse bilmiyor
Bildiğim bütün şarkıları unutmuşum
Anımsadıklarım
Bana bir şey anımsatmıyor
Yeni şarkılar da bulamıyorum kendime

Bir hüzünle Toplandı balkonlardan çiçekler
Anlamsızca selamı kesen Dostlar gibi
O eski selamların tadını vermiyor
Yeni selamlar
Ya da ben çok alıngan oldum
Herkes kendini yaşıyor
Kendinden kaçarak.
Birde kendi kendimle konuşmayı ögretti bu şehir bana

Yakama iliştirdiğim şu yalnızlık
Yaşlandı benimle
Bir yaşam boyu aradım durdum
Bu şehirde
Sıcak ekmeğin buğusunu
Yanık kestane kokusunu
Birde Senin;
Her Merhaba deyişinde huzur veren o sıcak sesini.