Günlerden ılık bir Ocak gecesiydi,
Dedem sobada kestane pişiriyor,
Anneannem de onları ayıklayıp bana veriyor,
Ben de televizyon ve su beraberinde onları yiyordum.
Bir anda kapı zili çaldı;
Dedem aldırış etmedi, "Köpeklerden biridir," dedi.
Bir kez daha çaldı, dedem etrafa baktı,
ilk baxışda vuruldum,
gözlerine baxanda men
başın eyib utananda
utanışına vuruldum men
bezen asta bezen yavaş
Devamını Oku
gözlerine baxanda men
başın eyib utananda
utanışına vuruldum men
bezen asta bezen yavaş




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta