Döşeğin kalındır harcarken var’ı
Sen dostu bir de yok’la gör şefim
Soyunur libası, söker astarı
Düşürüp maskeyi, çıkla gör şefim
Direnir eyyama sağlam bileği
Payandadır dosta, dostun döleği
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta