Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
duyguları güzel anlatıyorsunuz sevgili Ferah
'Akan gözyaşları ve sonsuz bir hüsran
Bu acının içinde ruhsuz kalmış bir insan'
şekil açısından da dize ortalarını bile düşünmüşsünüz anladığım kadarıyla. ince eleyip sık dokumaktır bu.
ve ardından gelen
'Hayat yolunda bitkin sürüklenmekte
Yorgun adımlarla sefil ilerlemekte '
dizeleri böyle bir anlam taşırken şiirin sonunda şaşırıp kalıyoruz, son dizesinde, hatta son dizenin ortalarında..
'Gidiyor ve azgın dalgalara sefili çılgınca sürüklüyor'
yani burada sanırım 'sefil' i 'sürükleyen'den ayırıyorsunuz. kanımca, o zaman, böyle bir meçhule sürüklenme/sürükleme olgusu, tam anlamıyla bir yitip gitme olamaz size göre?
kutlarım. çok güzeldi sayın Uslu
akın akça
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta