Seferi Şiiri - Zafer Başkaya

Gözlerimi karartıp; bi cesaret çıktığım bir yolculukta yanıma almadığım ilk şey yine bendim aslında. Yollarla baş başa kalıp; gölgesinde soluklanacağım kimin diktiğini bilmediğim bir ağaç aradım. Heybemi anca rüzgarı sığdıracak kadar küçük zannederken; bir çok kişi taşımaya başladığım bir yolculuğa çıkmışım da farkedememişim. Sahiplenebildiğim bir koltuk ve hayatı izlemelik pencere. Bana yeterdi, bana kadardı. Pencereme yansıyan seni hiç hesap etmedim. Kimsin sen ?
Gözlerime nerden gelipte çarpıverdin. Suskunluğuma sözüm var. Kelimelerimle aram açık. Ne yazmak istedim yola çıkarken ne de tek bir kelime konuşmak. Suskunluğun zehrinin; zembereği felç ettiği bir saat misali akrepte, yelkovanda sana saplanmış, Çıkamıyor bir türlü. Çabaladıkça daha da batıyor şuanıma. Sen ay misali dönüyorsun eksenim etrafında. Ben çekiliyorum sana ama denk gelemiyorum seninle bir türlü. Senelerdir kaçtığım istikamete nefes nefes koşuyorum şimdi. Hiç yorulmadan, bir kez olsun bıkmadan, defalarca duvarlarına çarparak başladığım yere dönüp ancak yine de vazgeçmeyi aklımın ucuna bir kez bile barındırmadan koşuyorum dizlerimin bağları çözülene kadar. Ne farklı bir şey senle konuşamamak. Sana kelimelerim var yüreğimin beşiğinden. Bu suskunluk…
Suskun bir kimsesizliğin izleri aslında kağıdıma dökülen. Zehir zemberek bir yalnızlığın bile kendine tanıyamadığı aynada ki çehresi gibiyim. Yüreğimin ara sokaklarında ki ıssız bir bayram sabahında okumayı sökememiş bir çocuğun ellerini tuttum sen gidince. Tek bir kelime öğrense gömülecekti sessiz çığlıkları, kuytu bir köşede sakladığı çocukluğuna sarılacaktı umutları. Şimdi bir çocuğun o çığlıkları ile yazdığı bir şiirsin. Bir okusan sanma ayakta durabilirsin.