Gurbet, özlem, yalnız bir hayat, mutlu bir yaşam.
Bunca zahmetli koşuşturmanın içinde, huzurlu bir bakış.
Yarı ağlamaklı gözlerim, ilk kez umut ile dolmuştu.
Ve senin saçlarında, ufaktan olur akşam.
Bazen, memleket hasreti, ana özlemi,
Ve kardeş muhabbetine hasret.
Köhne bir köşede, sessiz hıçkırıklarım.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Tesekkürler sayın üstad...defalarca okudum.yorumuna saglık.esim Mehmet beyi tam anlamıyla anlattmışşsınız...saygılar...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta