Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
İç hesaplaşmada karşıya hesap sorma da var. Kutluyorum.
Dillensen de ne çare feriha dır özün
Gözümden gözüme tutamadım ben
Topraktan gelir mi bilmem ki sözün
Çimenden ayrığı seçemedim ben
KALEMİNİZE SAĞLIK
Varsın bu ömrüm çürüsün tende
Gönlümün evini yapamadım ben
Bilirsin kadrimi anlarsın sende
Kimseye sırrımı açamadım ben
Kader de eş olur sevenler derler
Sevdamı gönlüne katamadım ben
Gitmedi sevdamın üstünden kemler
Nazara eş oldum kaçamadım ben
Seni sorar eller nerdedir derler
Ayrılığa mahana bulamadım ben
Ölüm ise ayrılık kaderdir yeğler
Kadere kırk beş atamadım ben
Uzadı yolumuz önümüz de ayrılık
Söyler diye dilimi yutamadım ben
Olur mu bilmem ahirette dargınlık
Gönlünün tahtını yapamadım ben
Dillensen de ne çare feriha dır özün
Gözümden gözüme tutamadım ben
Topraktan gelir mi bilmem ki sözün
Çimenden ayrığı seçemedim ben
Duygulu güzel bir şiir okudum yüreğinize sağlık arkadaşım
ÇOK GÜZEL DİZELER
Kader de eş olur sevenler derler
Sevdamı gönlüne katamadım ben
Gitmedi sevdamın üstünden kemler
Nazara eş oldum kaçamadım ben
KUTLUYORUM KALEMİNİZİ.
SEVGİYLE KALIN.TAM PUAN
Seçemedim...!
Seçemedim…!
Varsın bu ömrüm çürüsün tende
Gönlümün evini yapamadım ben
Bilirsin kadrimi anlarsın sende
Kimseye sırrımı açamadım ben
Kader de eş olur sevenler derler
Sevdamı gönlüne katamadım ben
Gitmedi sevdamın üstünden kemler
Nazara eş oldum kaçamadım ben
Seni sorar eller nerdedir derler
Ayrılığa mahana bulamadım ben
Ölüm ise ayrılık kaderdir yeğler
Kadere kırk beş atamadım ben
Uzadı yolumuz önümüz de ayrılık
Söyler diye dilimi yutamadım ben
Olur mu bilmem ahirette dargınlık
Gönlünün tahtını yapamadım ben
Dillensen de ne çare feriha dır özün
Gözümden gözüme tutamadım ben
Topraktan gelir mi bilmem ki sözün
Çimenden ayrığı seçemedim ben
Feriha Ceylan
DUYGU YÜKLÜ ÇOK AKICI VE İÇERİĞİ DOLU BİR HECE ŞİİRİ OKUDUM....KUTLARIM ENGİN YÜREĞİNİZİ...TAM PUAN....SEVGİYLE KALIN....SAYGILARIMLA...İBRAHİM YILMAZ.
Yüreğiniz bahar seviçleriyle dolsun. tebriklerim sevgimle
Varsın bu ömrüm çürüsün tende
Gönlümün evini yapamadım ben
Bilirsin kadrimi anlarsın sende
Kimseye sırrımı açamadım ben
Kader de eş olur sevenler derler
Sevdamı gönlüne katamadım ben
Gitmedi sevdamın üstünden kemler
Nazara eş oldum kaçamadım ben
aynen katılıyorum. ellerinize sağlık. selam ve saygılarımla. *10
''Varsın bu ömrüm çürüsün tende
Gönlümün evini yapamadım ben
Bilirsin kadrimi anlarsın sende
Kimseye sırrımı açamadım ben''
Beğenimi tam puanla gösterebileceğim güzellikte bir çalışma kutlarım. Selamlarımla...
Kaderin sırrında unutulmayan halin anlamını içten ve hüzünlü duygularla ardından sevgiliye ileten şiirinizi tebrik eder,başarılarınızın devamını dilerim.Sevgilerimle esen kalınız.Erdoğan Vural
vakit gectikten sonra kadrini kıymetini bilse ne olur bilmese ne
Bu şiir ile ilgili 14 tane yorum bulunmakta