Seccadem ve ben Şiiri - Hamdi Oruç

Seccadem ve ben

Gönlümde bir orman var
Çağırıyor beni
Yeşil duygulara
Fidan düşüncelere ...
Okunurken ezanlar

Vakit orda bir deniz mavisi
Delik bir cebdedir öfkelerim
Orada gecesi olmayan gündüz
Bir yol karşımda yokuş yok dümdüz

Kanatları kırık değil kuşların
Cenneti orada hayallerin düşlerin
Batmadığı yerdir o güneşlerin
İnsanı yakmayan ateşlerin...

Ufuk güneşi uçuran kuş
Bir serab değil o
Veya bir düş
Soframda aş gibi
seccadem var taş gibi...
Kıyamdayım taş gibi
Ağaç gibi eğilmez bir baş gibi

Harflere sığmaz sevincim
Gönlümde bir orman var
Çağırınca beni
Aciz kaldı defter kalem yazmaya
O ormanı o maviliği o yeşilliği o baharı
Ezanlar okunurken

Gönlümde bir orman var
Çağırıyor beni
Suskunluğum ondandır
Hatırlatır bana yıldızlı geceleri

Sevmenin bedeli ağır
Ödülü büyük
Omuzlarımda dünyayı taşırım demem ağır bu yük
Yetmiş beş yaşında farklı yaşarsın aşkı
Ezanlar okunurken

Yetmiş beş yaşındayım
Sabrın kıyısındayım
Şükrün bülbülüyüm
Tevbenin delisi...
Solmayan bir çiçeğim...

Gönlümde bir orman var
Çağırıyor beni
Susuyorum cevab veremiyorum
Cennetten bir parça var çağırıyor beni
Tutamıyorum uzanan o eli
Susuyorum denizin mavisine
O deniz konuştukça
Gönlümde bir cennet mavisi var
Solmayan bir çiçektir seccadem o an o baharda
Sabah ezanlarıdır okunan
Yatsı ezanlarıdır okunan ben yıldız olurken

Kapanan kapıları sevmedim
Alçaklık yaptı bana dünya
Dünya sözünde durmaz
Bir tek dostum var seccadem
Ezanlar susmasın
Yüküm sevgi gönlümde çiçekten gemiler ...