umutsuzluğa yürüdüğüm en karanlık gecenin sabahında çıktın karşıma,
sensizlikten ölmeme ramak kala doğdun üzerime,
zifiriliğimi aydıtlattın gözlerinin cennet ışıltısıyla,
bedenimi ısıttın teninin o buğday sarılığıyla..
acılardan sıyırıp getirdim kendimi sana,
umutsuz ve yitik sevdalardan koparak..
Ben senin en çok sesini sevdim
Buğulu çoğu zaman, taze bir ekmek gibi
Önce aşka çağıran, sonra dinlendiren
Bana her zaman dost, her zaman sevgili
Ben senin en çok ellerini sevdim
Devamını Oku
Buğulu çoğu zaman, taze bir ekmek gibi
Önce aşka çağıran, sonra dinlendiren
Bana her zaman dost, her zaman sevgili
Ben senin en çok ellerini sevdim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta