Şu bende ki yara, hasret yarası:
Ne bir firesi var, ne de molası.
Nefsine mi kölesin, kör olası?
Sebep senin, senin ocağın sönsün.
***Kan ağlar gözlerim, ruhum yaralı.
***Ne gelip giden var ne, hatır soranı!
***Çok gördün garibe, kuru soğanı;
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta