Yine ışıklar söndü odamda,
Bir sen yoksun yanımda,
Ve bir senin eksikliğin var,
İçimdeki, kanayan yarada...
Döksem mi artık içimde zehir olan yaşları bilmiyorum,
Bir senin yokluğuna dayanamıyorum,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Oldukça içten olmuş adaşım:)
Çok harika yorumlannmış ve de almalı güzel bir çalışma.Tebrik ederim, Sayın Aşkı Derya.
Mürsel Adıgüzel
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta