Sebebi yoklugundur Şiiri - Nurgül Ankara

SEBEBİ YOKLUĞUNDUR

​Dışarıda kar beyaz, her yan kış kıyamet,
Sanma ki bu beyazlık, içime bir selamet.
Beni asıl donduran, sendeki o nihayet;
Bedenim titriyorsa, sebebi yokluğundur!

Rüzgâr camda inlesin, varsın her yer buz kessin,
Gittin ya gönül tahtım, kesildi bütün sesin.
Artık dünya gözümde, daralan bir mahzensin;
Dilim dönmüyorsa bak, sebebi yokluğundur!

Kar değil yüreğime, yağan senin hasretin,
Zemheri ayazından, ağırdır bil gurbetin.
Anladım ki sevdiğim, vuslattır tek niyetin;
İçim sızlıyorsa hep, sebebi yokluğundur!

Beyaz bir kefen gibi, örtülmüşken şu yollar,
Seni özleyen kalbim, her an adını kollar.
Boşlukta asılıdır, sarılmayan bu kollar;
Dizim tutmuyorsa bil, sebebi yokluğundur!

Mevsim bahar olsa da, bitmez içimde kışlar,
Gözümden süzülüyor, o sitemli bakışlar.
Hükmü verilmiş artık, bu sessiz yakarışlar;
Canım çekiliyorsa, sebebi yokluğundur!

Alev alev yansam da, boran var şu özümde,
Söndü bütün ışıklar, fer kalmadı gözümde.
Dünya kışa büründü, son vedalı sözünde;
Yönüm şaşırıyorsa, sebebi yokluğundur!

Gözlerimin ferine, çökerken bu karanlık,
Ömür denen şu yolun, sonu sanki bir anlık.
Gönlümde tufan kopar, kalmadı hiç ferahlık;
Bağrım buz bağlıyorsa, sebebi yokluğundur!

Dondu bütün nehirler, akmıyor artık zaman,
Sensiz geçen her saat, ruhumda bir zay-ı iman.
Aradım bu derdime, bulamadım bir derman;
Sabrım tükeniyorsa, sebebi yokluğundur!

Güneş sönük kalıyor, ısıtmıyor bu canı,
Hüznünle mühürledin, yaşadığım her anı.
Söz bitti, kalem sustu; dindi gönül volkanı;
Ruhum can veriyorsa, sebebi yokluğundur!

Nurgül Ankara