Belki herkesin yaşadığı bir yoksulluk hikayesi
İçim acıdı birden, annem, babam, kardeşlerim ve ben
Çocukluğumun unutulmaz, buruk ama en net karesi
Geçmişimi seyrettim yine, başa sardığım film şeridinden.
Babam yoksul, babam taş ocağı amelesi
Vurdu mu kazmayı, yerinden oynatırdı kayayı
Ferhat’ın dağları deldiği falan yalan
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim



