Sayıklarken saklandım Şiiri - Mahi Yeis

Paslı salıncaklar.
Gıcırdayan birer darağacı.
gece.
on yaşındayım.
dünya diz kapaklarım kadar yaralı.
elimi tutuyorsun.
elin soğuk.
elin, bir mermer parçasından kopmuş gibi.
aynı zamanda küçük,
ufak,
ama yaralı.
Bankın tahtaları çürük.
Altında yaşayan böcekler biliyor kaderimizi.
Yavaşça kıpırdıyorlar.
Zamanın karnı gurulduyor.
Önümüzde plastik bardaklar.
beyaz.
İçindeki sıvı, çocukluğun kusmuğu gibi ekşi.
İçiyoruz.
Sanki zehri paylaşıyoruz.
Sanki sükûtu yutuyoruz.
Işıklar patlak.
sadece
ay ve süpermarket
ışığı
gözlerin parlıyor.
Kedi gözü gibi,
yüzünde ufak bir sırıtış.
Kaydırak, dev bir dil gibi uzanıyor karanlığa.
Kaymıyorum.
Korkuyorum anne.
O boşluğun sonunda beni kim tutacak?
Toprak mı?
Yoksa o hiç bitmeyen gece mi?
Sessizsin.
Dudakların kilitli bir sandık.
Anahtarı yutmuşsun.
kendini unutmuşsun.

"saydıkça hatırlayacaksın."

burada öldük biz.
on yaşım, o salıncağın zincirine dolanıp kaldı.
ayaklarım yerden kesik.
ruhunun altı boş,
ruhunun altı eksik,
kırılgan ve bakımsız.
görüyor musun?

bana tekrar bakar mısın?
gözlerime,
sence gerçekten,
biz aslında eve hiç dönmedik mi?