Sevgiler umutlar ve aşklar söndü
Gönlünün sarayı duhâne döndü
Leyla artık sadece
Nefret kin ve hüzündü
Akıl fikir his hayal
Karıştı birbirine
Leyla mecnuna döndü
Ve Sûr-u İsrâfil gibi koptu sayha-i Leylâ
Püskürdü lâl olmuş dudaklardan lâvlar
Çöktü zemin
Vurdu gökyüzünü taş kubbenin kurşunları
Bu sayha öldürdü
Taşlaşmış insanları
Ve
İnsanlaşmış taşları
Sonra bir sükûtun rüzgârı esti derinden
Ve dindi Leylâ'nın gözyaşları...
Kayıt Tarihi : 19.04.2026 15:17:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!