İnsaf Muştusu Şiiri - Fındık Rengi Kağıtlar

Bir ihtimalin kederi bu.
Olabilecek olanın.
Üstüne şiirler dinlenen,
yollar gidilen,
otobüs camına
bir kez daha
hayal kurmak
ve yıkmak için
yaslanan başların.
Sonra
toplanan,
torbalanan,
ağzına düğümler atılan,
geri dönüşüme değil
okyanuslara bırakılanın.
Sonra
güneşe bir selam,
ayla iki çift kelam.
Güneşler doğuran,
güneşleri İstanbul’a batıran.
Yirmi beşim ah,
yirmi altıyım derken
yirmi yediden sonra
saymayan.
Saydırmayan.
Ama eskisi gibi değil.
Bu kez
bilerek.
Can-ı gönülden.
Bir peçe örtülü şimdi.
Maske değil.
“Rol” dediği haller
bugün gerçek.
Ağır dediği taşlar
bugün kırılacak,
yollara serilecek,
üstünde yürünecek.
Ve bir gün
bir insaf muştusu duyulacak.
Tellallar dört bir yana haber salacak.
Önce
ilk önce
annesi bilecek.
Annesince bilinecek.
Sevinecek.
Sevilecek.