Gri örtü ile kapattılar,gökyüzünü, güneşi gölgeledi, bu örtü saydamdı.
Kumaşındaki boyaya akıyordu. Gri boya bulaşıyordu evrenin ruhuna. İnsanların ruhuna karışıyor, multuğunu gölgeliyordu.
Ressam buna karşı çıktı.
Örtün altına tablosunu yerleştirdi ve güneşli bir gökyüzü çizdi. Bu resimin insanların ruhunu aydınlatmasını diledi. Evrenin ruhuna bağlandı, maviye karşıtı fark edilmek üzere... sonunda hayran kalacaktı, insanlık bu sanata... Bazıları fark edecekti ki bu mutluğa açılan bir kapı...
Biliyorum ayıp ve mânasız
Ama peşlerinden gidiyorum
Gezmeye çıktıkları vakit
Ana kız.
Utanır da belki
Devamını Oku
Ama peşlerinden gidiyorum
Gezmeye çıktıkları vakit
Ana kız.
Utanır da belki




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta