Savursun külümü geceye yakışın beni
Gelde gör şu halimi ateşler içinde
Kırık dökük duygularım,sensiz bu şehirde
Açtım ellerimi sarılıp kucaklarsın diye
Sevdalara dalmış bedbaht gönlüm
kimsesizliğin pençesinde,
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta