Hak edilmemiş bir yalnızlıktır.
Seni sevdiğim saatler,
Çelik ve çiçek arasında,
Seni savaştığım düşüncelerde
Ülkeler kuruyorum, ülkeler bozuyorum.
Kaybettiğimiz yerden yeniden başlayacağım.
Bana hak edilmiş bir yalnızlık verin.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim



