Savaşın çocukları
Beynimizin arka odalarında yetişen zehirli bir çiçektir savaş!
Elleri barut kokan adamların, içlerinde birer şeytan..
Elleri çamurlu çocukların, gözlerinde yıkanmamış bir korku.. Elleri şefkat
kokan anaların, dillerinde acı bir feryat..
Ortadan ikiye bölünen babaların, yüreklerinde bir kalyon.. Ey tüm sahteliğiyle gerçek gibi duran hayal, çekil git!
Ey yıkılası dünya, kendine gel artık!
Yollarımız burada ayrılıyor,
Artık birbirimize iki yabancıyız.
Her ne kadar acı olsa, ne kadar güç olsa
Her şeyi evet, her şeyi unutmalıyız.
Her kederin tesellisi bulunur, üzülme.
Devamını Oku
Artık birbirimize iki yabancıyız.
Her ne kadar acı olsa, ne kadar güç olsa
Her şeyi evet, her şeyi unutmalıyız.
Her kederin tesellisi bulunur, üzülme.




Her satırı ayrı bir bam teli.
Biz bitiremedik savaşları.
Lâkin her doğan çocuk yeni bir umuttur;
Bizim beceremediğimiz şeyleri yapabilmek adına.
Ne yazık ki kaçınılmaz oluyor savaşlar; Bazen zâlime bazen de karanlığa karşı.
Kutluyorum Değerli Arkadaşım.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta