Küçücük ellerine sinmiş,savaşın o rengi.
Zalimlerin dilinde güya,bu insanlık dersi.
Umudun yaylalarında,patlatırken silahları.
Küçücük canları yakar,bu savaş tarlaları.
Ey medeniyetin semerini sırtında taşıyan.
Gelin değildir ortada,düğününde ağlayan.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta