Savaş davulları çalıyor kulağımda
Hafif bir rüzgar
Müthiş bir sessizlik
Ufacık bir seste katliam kopacakmışcasına
Çocuklar,kadınlar hatta evlerin o güçlü reisleri
Onlar bile buldukları her deliğe girip o ufacık sesin ne zaman çıkacağına dair endişeyle bekliyordu.
Herkesin,çocukların,annelerin,babaların,ihtiyarların...
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta