hava buz kesiyordu inceden inceye
mıhg gibi soguklar saplanmıştı geceye
ümit dolu iki çivt göz özlemle bakıyordu güne
kapı açılıp birileri gelecekmi diye
saniylere bir agırlık baglanmış gitmiyordu ileriye
dakikalar gün saatlar hafta vakitler ay gün yıl olmuşdu!
yorgun gözler kapıda takılı kalmış kulaklar pür dikkat!
sessizligi parçalayacak ufak çıtırtıya hasret.
oysa onlarda çıvıl cıvıl kavgalı gürültülü sevgi yüklü
varlık ve yokluk arsında yetişip yetiştirmişlerdi!
zaman kimseyi bırakmadı yanlarında yakınlarında
hep kötülük düşünceler takılı kaldı gidenlerin hafızalarında
dönüp bakmaya bile tenezzül etmiyorlardı arkalarına
kibir kin esir almışdı benliklerini
bilmek istemiyorlardı ettiklerini
gidenler böyle terk etmişdi ebeynlerini
yardımdan ziyade halhatır sormadanda çektiler ellerini!
bilirlerdi aynı akıbetin kendilerinide beklegigini!
buz gibi havanın kemiklerine işleyecegini,
keşke keşke kelimelerinin bir birini izleyecegini....
..
Tozar Elif, Elif deyi...
Deli gönül abdal olmuş,
Gezer Elif, Elif deyi...
Elif’in uğru nakışlı,




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta