Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Artık şaşırtmıyor sanırım..
O kadar değişken..
İki değil, üç beş yüzlü ki "insan" bildiklerimiz.....
Tepeden aşağıya..
Normalimiz oldu!
Tebrikler Ali Bey.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta