Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
o sarnıçlarda hasret buzulları canımın özüne batar...güneş çık artık...erit bakışlarıma değen hüznü...Ufuk bey tebrikler..şiiriniz çok güzeldi..bende hissettiklerimi yazmaya çalıştım...selam,saygı ve sevgilerimle...
kuraklık...
derinlerinde gizli nehirleri barındırır...
gözyaşlarıyla sulanır içten içe... dışa yansıyan kuraklık içte farklı boyutta yaşanır...sarnıç hissettiği ölçüde...
kutlarım Sevgili Ufuk...selam:)
gözyaşlarımı biriktirdiğim sarnıç..._yoksa Gamzeler mi?
salıverin aksın toprağa
mevsim çiçeklerinde gülümser belki yıllarca
kutluyorum
KISA, ÖZ ve ETKİLİ, KUTLARIM.
güzel şiir...
olmaz olur mu
da
kim bundan keyif alır
onu bilemem
Yüreğine sağlık üstadım.Tebrik ederim.Saygılarımla
Bu şiir ile ilgili 8 tane yorum bulunmakta