Sarmalın içine hapsettim
gölgeyi,
ışığınla.
Işığın düze çıksın!
Işığın diyordu
'Ben bu değilim.'
İnsan bu, su misali, kıvrım kıvrım akar ya;
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.
Devamını Oku
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.




çok sevindim.
evet, ölüm sorgulanıyor, sorgulanır..
hayata başlayış nasıl merak uyandırıyorsa, ölüm de bu derece sorgulanır. sonuç olarak, yazgımızı tayin eden bir süreç; bu dünya için ölüş, ve nereye gideceğini düşünüş..
içimdeki şiirlere arkadaşlık etti bu şiir...
çok beğendim.
gerçekten.
ölüm...sorgulanır hep.
aslında doğanın dengesini,ilahi gücün adaletini düşününce;
ölüm insana verilen bir ödüldür!
saygılar
nurcan usta
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta