Bir çarığı vardı, birde mintanı.
Kar vurdu ıslandı, Sarıkamış'ta.
Ne gözyaşı aktı, nede al kanı.
Doğaya aldandı, Sarıkamış'ta.
Ne bir sığınak var, nede bir koğuk.
Ahmet, Mehmet dedi, ses boğuk boğuk.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta