Umut etmekten ne cok yorulmuş bedenim.. Yaşamak,inanmanin ağırlığı ile eziyor artık beni
İnsanlığa dair,
kitaplara şair,
Sana siir olacak hiçbir ilham gelmiyor..
Aksi ve huysuz, yıpranmış bir adam...
Ruhum bendenime kadar ,Sımsıkı Sarılmış, peşindeki sararmış yapraklara...Zamanla daha çok anlam yüklüyor insan, hayatın türkülere çalan rengini...Biraz sari ,biraz Gri.. Deli Gönlüm! : Karnını boydan boya yaranların uzattığı küçük yara bantlarını alıp onlara minnet duymayı bırak artık! Çünkü hayat, hak edilmemiş güven ve dilden öteye geçememiş sevdaların koynunda çürüyor.Herkese gönül vermenin ne büyük bir hata olduğunu insan zamanla anliyor.
Tamamını Oku
Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta