Şimdi seninle biz
Yüreğimizin avlusuna bir masa atsak
Kederli ve hüzünlü bir rakılı akşamdan
Aşklar içindeki aşksızlığımızı damıtsak
Sonra bu sarı sonbaharlarda
Kaç kez eskidiğimize yanarak
Göğsümüzde bir ateş
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta