İçime kusturdunuz baharı.
Papatyasız bir Sipil gönül dağı.
Derman diye döktüğüm yüreğe.
Geçmemişti daha, sarhoş acısı bedende.
Dolu görüp te içi boş yüreğe.
Denizin sahile değil de, içime vurduğu yer işte.
Sabır diye el çektiğim ince yerime.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta