Kaçma ruhuma kör kara aşkımdan.
Nazım var hayata bakmaz yüzüme.
Bir kuş düştü, düştü yaprak dalından.
Bense gerilip taktım hayata bir çelme.
Üstüme yıkıldı çelmemi yiyen dünya.
Ezilip kalmamla kala kaldım sefillikle.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta