Sansürcü zihniyet Şiiri - Kemal Tekir

Sansürcü zihniyet

Gönlümden aklımdan geçenler geldi dile,
Ne eksik bir kelime
Ne eğilmiş bir cümle.

Yazdım olduğu gibi,
Süslemeden, bükmeden,
Hakikatin aynasına bakar gibi.
Kalemim titremedi hiçbir zaman
Korkunun gölgesinde,

Çünkü ben
Vicdanın tarafında büyüdüm.
Bir ekmek kuyruğunda bekleyen sabırdır sözüm,
Bir emekçinin nasırında çoğalan duadır,
Bir öğrencinin karanlık odasında
Yaktığı son ışıktır.

Siyaset dedikleri
Eğer halka değmiyorsa
Benim şiirimde yeri yoktur.
Felsefe dedikleri
İnsanı anlamıyorsa
Sadece kuru bir gürültüdür.

Ben hayatın içinden konuşurum,
Pazardan, sokaktan, fabrikadan,
Tarlada güneşle yarışanlardan,
Gece vardiyasında gözleri kızaranlardan.

Bir çocuğun düşen dondurmasında içim sızlar,
Bir kadının suskunluğunda
Bir ülkenin tarihi saklıdır,
Bir yaşlının baston sesi
Zamanın vicdanıdır.

Ve sansür—
Sadece yasak değildir,
Bazen görmezden gelmektir insanı,
Bazen duymamaktır çığlığı.

Ama bilmezler:
Gerçek
Su gibi yolunu bulur,
Tohum gibi çatlatır taşı.

Ben yazdıkça çoğalırım,
Paylaştıkça büyürüm,
Bir kişinin yüreğine değse
Bir cümlem
Dünyalar kurulur yeniden.

Gönlümden aklımdan geçenler
Geldi dile—
Çünkü susmak
Kendime ihanet olurdu.

Yazacağım yine
Gün doğana kadar,
Adalet yeryüzüne inene kadar,

Kemal Tekir
Halkın Hak kın sesi