Sanrı Şiiri - İsmail Akyüz

sanrı

gece ışıksız karanlık
ayı unut yıldızları da
gökyüzünü de bulutları da
tanımadığım bir oda
bir koltuk bir pike
düş bozuğu bir uyku
uyuyorum
belki de
uyumuyorum
upuzun yatıyorum
ellerim iki yanda
yavaş yavaş yükseliyorum
kanatsız bir kuşum
kendimi görüyorum
korkuyorum önce
alışıyorum sonra
elimi uzatıp kendime
dokunmak geçiyor aklımdan
kımıldayamıyorum
uyuyorum
belki de
uyumuyorum
beyaz saçlarım solmuş yüzüm
alnımdaki çizgiler kırışık tenim
kapalı gözlerim
dümdüz duran bedenim
önümde beni çağıran bir ışık
kaybolan bir sesteyim
sonra sessizlik