bir gece biter, ay büyürken huzursuz
kanmalarında çocuk bakışlarıyla
kapanırken gözlerinin ışıltısı
huzursuz, bir gece biter ay büyürken
bir söz, bir yerden bir yere gider, kendinsiz
tek hatırlanan lacivert uykuları ölümün
İstanbul'u dinliyorum, gözlerim kapalı
Önce hafiften bir rüzgar esiyor;
Yavaş yavaş sallanıyor
Yapraklar ağaçlarda;
Uzaklarda, çok uzaklarda,
Sucuların hiç durmayan çıngırakları
Devamını Oku
Önce hafiften bir rüzgar esiyor;
Yavaş yavaş sallanıyor
Yapraklar ağaçlarda;
Uzaklarda, çok uzaklarda,
Sucuların hiç durmayan çıngırakları




İçi dışı garip bir mahluk insan, ya insanlıktan cıkmış ya da tam kalbinde atıyor bizde normal değiliz hani. Bir savaş filminde yerli halktan bir çocuğu kurtaran bir coniye sevgiyle hayranlıkla bakıyoruz, sanki o çocuğun ana babasını onlar öldürmedi yani içimiz dışımız normal değil bizim onun için yılğınız onun için cenneten kovuluşumuzu bir türlü anlamladıramıyoruz...saygılarımla Berat
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta