Sanırdım ki;
Döndükçe dünya, güneş doğup karanlığı gündüz edecek.
Kuşlar ötecek, çocuklar uyanacak, karlar eriyip, buzlar çözülecek.
Düşmanlıklar ortadan kalkıp, kötülükler bir bir silinip yok edilecek.
Toprak kıyamete kadar bizleri besleyip doyuracak.
Ayın nankör olduğu gecelerde de ateş böceği bize ışık olup umut verecek.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Ruhunuza sağlık :)
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta