Düşün bir kere!
Sabahlardan vazgeçmiş bir gönül, geceyle kucak kucağa.
Ucu kırık bir kalemle karalamaya çalışıyorum
Eksik harflerle, silinmiş kelimelerle zar zor ayakta duruyor.
Ve güneşe hasret kalmış nemli kirpiklerim, seher vakti üşür dilsiz sözlerim,
Belki yoksunluğun bir satır aralığı kadar yakındır uzaklığın.
Peki ya sen ne sandın?
Beni kör kuyularda merdivensiz bıraktın,
Denizler ortasında bak yelkensiz bıraktın,
Öylesine yıktın ki bütün inançlarımı;
Beni bensiz bıraktın; beni sensiz bıraktın.
Devamını Oku
Denizler ortasında bak yelkensiz bıraktın,
Öylesine yıktın ki bütün inançlarımı;
Beni bensiz bıraktın; beni sensiz bıraktın.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta