Sancılı Bir Gece Sorgusu

İyi misin diye sorma bana,
Bu soru, dilsiz bir uçurumun kıyısında,
İlk kez geldi çarptı bugün yüzüme.
Cevabı rüzgârın nefesinde saklı bir feryat gibi,
İyi değilim.
Suskunluğun hırkasını üzerime giymişim,
Enkaz altında can çekişen umudumun,
Son titreyişlerini izliyorum.
Öylece sessizce ve öylece kimsesizce.
Bir cellat soğukkanlılığıyla,
Kendi enkazıma bakıyorum sadece.

İyi misin?
Ben hiç iyi değilim.
Bak göğüs kafesimde, binlerce mülteci acı barınıyor.
Ben ki bu devranın savurduğu bir kum tanesiyim,
Ama koca bir sahranın susuzluğunu,
Ve bir çölün kahrını omuzlarımda taşıyorum.
Duygularım kör bir bıçakla,
Canice doğranmış bir sevda sofrasında.
Hayallerim ise, solmuş ve rengi akmış,
Bir tavan arasında unutulmuş eski fotoğraflarda.
Yine de, o hiç terk etmeyen, o inatçı, o ihtiyar umudumla
Ayakta kalmaya, tüm savruluşlara inat,
Kökleri kurumuş bir çınar gibi,
Devrilmemek için toprağa tırnaklarımı geçirerek,
Bu fırtınaya göğüs germeye çalışıyorum.

İyi misin?
Bırak bu beyhude teselliyi,
Ben hiç iyi değilim.
Işıkları sönmüş, sokaklarına hüzün çökmüş
Buz kesmiş bir şehirim artık.
Yüreğimin o ıssız, o mahsun
Ve kimsenin geçmediği caddelerinde kendi gölgemi kovalıyorum.
Hangi şair benden bir kahraman devşirir şimdi?
Hangi çocuksu düş,
Bu yaralı bedeni büyütmeye cesaret eder?
Ben bir sürgünüm kendi coğrafyamda.
Şimdi tüm suskunluklarımı kuşanıp gidiyorum,
Kendi içimin o karanlık mağarasına sığınıyorum.
Dedim ya, dermanı yok bu yaranın,
Ben hiç iyi değilim.
Gözbebeğimin en siyahında,
O en koyu tenhalığında kayboluyorum.