Gözleri vardı; karanlığın en derin, en zifiri tonu bile o gözlerin yanında aydınlık kalırdı.
Bakışlarında ömrün tüm çilelerinin silinmez izleri, bitmek bilmeyen hasretlerin o en acı sonu saklıydı.
Yalnızlığın o buz gibi, o kimsesiz koynunda, yıllarca benden ve hayattan uzakta kalmıştı.
Ne zaman yüzüne baksam, acının, öfkenin ve korkunun keskin gölgesini görürdüm o kara gözlerinde.
Merak ederdim hep; gecenin o dipsiz, o korkunç kuyusundan mı çalmıştı bu simsiyah karayı? Bilmiyordum ama o bakışlar beni benden almaya, ruhumu yerinden sökmeye yetiyordu.
Oysa onun güzelliği, ruhumun en derin yaralarına kök salan, oradan beslenen körpe bir fidan gibiydi.
Tamamını Oku
Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta