Sanat ile yaşam Şiiri - Macit Cününoğlu

SANAT ile HAYAT

Hayat bazen
omuzlarımıza çöken
isimsiz bir yorgunluktur.
Günler birbirinin kopyası,
kelimeler eksik,
umut sessiz.

Tam da o anda
çıkar karşımıza sanat;
kırık bir şarkının içinden,
yarım bir dizeden,
bir resmin köşesinde
unutulmuş bir bakıştan.
Sanat,
insanın kendine açtığı
en dürüst kapıdır.

Ne yargılar
ne acele eder.
Sadece anlatır.
Acıyı koyar önümüze,
sevinci de.
Özlemi, direnişi,
suskunluğu…
Olduğu gibi.

Bir keman sesi
yumuşatır içimizi,
bir şiir
kalbimizdeki pası çözer.
Uzun uzun baktığımız bir tablo
aslında
kendi içimizdir.

Sanat konfor değildir.
Açlığın, yoksulluğun, baskının
içinden süzülüp gelen
en eski sığınaktır.
Duvara çizilen bir resim,
fısıltıyla söylenen bir türkü
bize hâlâ
insan olduğumuzu hatırlatır.

Bir kitap açarsın,
yalnızlık geri çekilir.
Bir şarkı başlar,
yük hafifler.
Bir perde aralanır
ve anlarsın:
dert, sadece senin değildir.
Sanat,
hayatın sertliğine karşı
öğrendiğimiz zarif bir direniştir.
Sessiz,
inatçı,
derin.

Ve insan
sanata dokunduğu sürece
ne umudunu yitirir
ne de yolunu.