Sana Vurgunum Şiiri - Nedim Çekin

Hasret sarar bedenimi,
Özler yokluğunu her nefeste…
Sevdan yüzünden can çekişir yüreğim,
Gönlüm kırmızıya boyanır,
Küllere karışır umutlarım…

Ben var ya ben…
Soluna vurgunum be kadın,
Soluna vurgunum…
Uzak yolun son yolcusuyum,
Alabora olmuş bu tekne de…

Dilim yasaklı diller arasında,
Cellatlar çocuksu gülüşlere kurşun sıkar,
Analar evlatlarının kemiklerini arar,
Bu sessiz ve puslu şehirde
Vurgunum sana be kadın,
Paramparça yüreğim…

Özler seni bu kalp,
Senin kokuna hasret bu can,
Soluk aldığın nefesi solumak ister beden,
Cemreler düşerken gönüle,
Yürek çatlatır her damlada…

Ben var ya ben…
Kalbine vurgunum senin be kadın,
Kalbine vurgunum…
Kırık, yalnız, çaresiz…

Uzak yolun son yolcusuyum,
Alabora olmuş bu tekne de…
Tel örgülerle çevrilmiş koca şehir,
Eller kelepçede,
Ayaklar prangalı…

Adaletine sığınır bu can…
Vurgunum işte,
Vurgunum senin yüreğine be kadın,
Ve belki de son kez…
Belki de son kez…