Kanat ucuyla geçti Nihal rüyalarımdan
Her dokunuşu bir sûret bıraktı tenimde
Eridi aynalar, sır oldu yansıman
Ben kendimi aradım, Nihal’in nefesinde
Seni sarmadan saran bir kuşatmaydı bu
Suskun harflerle yazılmış gizli bir ant
Sanki gök kubbeydi iki avucunun arası
Dokunmadan kavradım kâinatı an an
Nefesinle ısındı uzak yıldızlar bile
Sesin, içimdeki çölü bahara çevirdi
Bir damla suydun, denizlere bedel
Açtığın her menekşe, benliğimi derindi
Bedenler paslı perde, ruhlar divane
Sen gittin, kaldı bende senin rengin
Yakınlık denen şu dipsiz ummanda
Dokunmak, hiç dokunmamaktır Nihal’im
Sırlar tel tel döküldü sessizliğinden
Aşk, seni öpmek değil, seninle soluk almak
Sen ey dokunulmaz olanın çağrısı
Temasımız, çakan şimşekle dağın ahdı
Kendi gölgemle kucaklaştım sonunda
Senin aynanda buldum kayıp iklimimi
Dokunmak hasreti, dokunmamak oldu işte
Nihal, sen aradığım temasın ta kendisi
Ve ben, sana değil, sana varmak istedim.
Kayıt Tarihi : 11.1.2026 16:02:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!