Sessizce akşam siniyor odama,
Dokunduğum karanlık yapışıyor gözlerime.
İçimde gecenin kıyameti,
Duvarlarımda beyazın ihaneti var.
Güneşi fenerle arıyorum,
Sobelenen yine ben oluyorum hayata,
Sobelenen yine ben!
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim



