Sana Söyleyemediklerim Baba

Sana hislerimi söyleyemedim baba
Boğazımda düğüm, dilimde sustum
Oysa diyecek çok sözüm vardı
Şimdi her şey çok geç
Seni tutabilmek çok geç
Sen göçtün uzaklara
Ben çok üzgünüm

Sen hiç yükseltmedin sesini
Ne anneme
Ne bize
Sözlerin sessizdi
Ama ağırlığı vardı
Bir bakışın yeterdi
Bir ev susardı
Anneme “hanım” derdin
Annem sana “efendi”
Biz sevgiyi
Sesle değil
Edeple öğrendik

Köklerin uzaklardan gelirdi
Göçün yükü omzunda
Ama yüreğin bu topraklara aitti
Geçmişini anlatırken
Bir sızı olurdu sesinde
Ben anlamazdım
Şimdi anlıyorum

Herkes bilmezdi seni
Ama bilen saygıyla susardı
Taşıdığın değeri
Bağırmadan taşıdın

Büyüklük dediğin
Bir duruştu sende
Senin kızın olmak
Beni güçlü hissettirirdi
Bir yandan da korkardım
Ya seni üzersem diye
Çünkü başıma gelenler
Kalbini incitmiş olabilir

Bu düşünce
Beni hâlâ yakar baba
Bir gün dediler ki
“Baban kalbinden gitti”
Ben o gün
Hayattan gittim
Dünya dar geldi
Zaman durdu

Dokuz… belki on yaşındaydım
Bir çocuğun kaldıracağı yük değildi
O günden sonra
Hayat anlamını yitirdi
Ve ben
O boşluğu büyüterek yaşadım

Şimdi geceleri göğe bakıyorum
Bir ışık süzülüyor içime
Biliyorum sensin baba
Sessiz, ağır, vakur
Bir gün benim de vaktim gelince
Yanına geleceğim
O gün
Yarım kalan her cümle tamamlanacak
Sen göçtün uzaklara baba
Ben çok üzgünüm
Geleceksin diyerek
Ben seni hep bekledim

Ne zaman daralsam
Ne zaman yüküm ağırlaşsa
Çocuklarımın,üstüne gölge düşse
Sen geliyorsun baba
Rüyalarımda
Sessizce
Konuşmuyorsun
Ama yanımdasın
Bir köşede oturup
Her şeyi toparlar gibi
Kucağına alıyorsun sevdiklerimi
Sanki diyorsun ki
“Ben buradayım, korkma”
Bir gün geldin
Uzak bir yol gibi
Kalbimin en derin yerine
Ve sustuğumuz her şeyi
Bakışlarınla tamamladın
Helalleştik baba
Sözsüz, sessiz
Şimdi biliyorum
Bu dünyada yalnız kalmadım
Ne zaman yıkılsam
Sen bir yerden tutuyorsun
Sen göçtün uzaklara belki
Ama
Beni hiç bırakmadın baba

Sevim Şahin