Sana Olan Yenilgim Şiiri - Hasan Salih Avcı

Bak, işte yenildim… Seninle değil,
Senin hayalinle, senin o eski halinle.
Bu şehir soğudu, sokaklar keskin bir bıçak,
Sensiz her kapı bir yara, her pencere bir ah.

Özlemek nedir bilmezdim, kanamak değildi belki,
Ama şimdi damarlarımda adın geziniyor tütün gibi.
Sen gittin, giderken bütün Türküleri susturdun,
Benden geriye ne kaldı? Bir “o” idi, bir “bu” idi.

Diyorum ya, yenilgi bu; silah atmadan teslim olmak,
Gözlerinde kaybolmuş bir yeri aramak.
Seni sevmek, vatanına düşman bir orduyla savaşmak gibi,
Yüreğim bir sınır boyu, hep alarmda, hep yaralı.

Dün seninle bir ekmeği bölüşmekti hayal,
Şimdi sofrada tek başıma, tuzum bile ihanet.
Ellerim boş, cebimde hürriyetin kelepçesi,
Seni özlemek, celladına âşık olmak gibi...

Geceler uzun, her saat bir dağ kemiren karanlık,
“Gel” diyorum, “gel artık” diyorum, yankılar alaycı.
Sensiz zafer neye yarar, yenilgi neye?
Bir bakışın kurtarabilirdi belki, bu çürümüş benliğimi.

Sen gideli, zaman değil, ben ölüyorum yavaş yavaş,
Bir ulusun matemini tutuyor yalnız başıma.
Özlemek, işte bu; kanına işlemiş bir mapushane,
Ve ben, mahkûm, seni bekliyorum…
Seni, seni, sadece seni…