Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Unutmak insanoğlunun hamurunda var öyle olmasaydı, düşünsenize acının ilk yangısını? nasıl acır yürek! Kor ateşler kül olur zamanla.
Çok güzel dile getirmişsiniz ölümün arkada kalanlarını. Yüreinize sağlık.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta