Peki Sana hiç çiçek aldı mı?
Durdu, gözleri uzaklara gitti,
Belli ki bir bahar sabahına döndü,
İç çekti, usulca dedi:
"Bana aldığı fistanlar hepsi çiçekliydi..."
Peki ya mektup yazdı mı hiç?
Ellerini dizlerine koyup güldü,
"Ne mektubu, hangi kâğıda dökülür sevda?"
Sonra, fısıldar gibi ekledi:
"Gözlerimiz konuşurdu, biz öyle severdik."
Hiç dansa kaldırdı mı seni?
Başını salladı, güldü hafifçe,
"Bizim zamanımızda öyle şey olmazdı,
Ama bazen, fırtına koptuğunda,
O beni yağmurlardan saklardı."
Peki ya seni hiç bekledi mi?
İşte orada sustu birden,
Derin bir nefes aldı,
Ve gözleri yavaşça doldu:
"Bir gün, uzak bir köye gitti…
Üç gün gelmedi, ama ben hep pencerenin önündeydim,
Geldiğinde, ‘Beni bekledin mi?’ dedi.
Başımı eğdim, ‘Hayır’ dedim.
Ama o biliyordu…"
Hiç “seni seviyorum” dedi mi?
Ellerini dizlerine koydu yine,
Başını hafifçe eğdi,
Sonra, bir fısıltı gibi dedi:
"Bir gün, akşam vakti,
Ocakta çay kaynarken,
Aniden dönüp ‘İyi ki varsın’ dedi.
İşte o zaman anladım,
Bazen sevda,
Bir çift kelimeye bile sığmazdı."
Rüstem Badıllı 3
Kayıt Tarihi : 27.3.2025 10:20:00





© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!