Sana Giden Yollarımı Şiiri - Hamit Atay

Sana giden yollarımı
Boşa çıkardın…
Sana çıkan yollarımı,
gece gündüz yürüdüğüm umutlarımı,
yorgunluğuma rağmen vazgeçmeyişlerimi
bir cümlelik sessizliğe sığdırdın.
Ben her adımı sana varmak sanırken,
meğer dönüp duruyormuşum kendi içimde.
Her “belki” dediğim yerde
sen çoktan “olmaz” demişsin hayata.
Boşa çıkardın bekleyişlerimi,
kapıda asılı kalan ceketimi,
soğumayan çayımı,
yarım kalan cümlelerimi.
Ben gelirsin diye sustum,
sen susarak gittin.
Sana çıkan yollar
birer birer çöktü içimde,
köprüler yıkıldı,
işaretler silindi.
Geri dönmek bile zor artık,
çünkü insan
en çok inandığı yerde kayboluyor.
Boşa çıkardın beni…
Kendime verdiğim sözleri,
yeniden başlama cesaretimi.
Bir “kal” demeni beklerken,
gidişini bile anlatmadın.
Şimdi yollar duruyor önümde,
ama hiçbiri sana çıkmıyor.
Hepsi bana dönüyor,
hesap soran aynalar gibi.
Ve ilk kez anlıyorum:
Boşa çıkan yol değilmiş,
benmişim…
Hamit Atay