Sana Geldim Şiiri - Nihan Yüzel

Sana ait ne varsa alıp götürdü rüzgar avuçlarımdan, tutamadım varlığını, gittin.
Seni, beni, bizi bıraktın ardında
Hasreti bıraktın sensiz gece yarılarıma.
Seni bıraktın yaralı yüzünle rüyalarıma.
Bir ümit bekledim seni umutsuz yarınlarıma.
Yoruldum
Yıprandım sevdiğim
Beni yıprattım içimdeki senle
Gülüşüne baktım her gece ağlayan gözlerle
Ve sesini arzuladım
Suskunluğumda.
Sustum.
Sana sustum her defasında.
Zamansız gittin hayatımdan,
Sana ihtiyacım vardı
Ama gittin.
Kapadın gözlerini varlığıma.
Uzaksın şimdi.
Ve ben her gece kokunu çektim buram buram içime.
Yokluğuna yazdım şarkıları.
Saçlarımı okşadım saçların diye,
Gecelerce bekledim gelmeni
Belki yarın dedim her defasında
Ama yok
Bittik artık
Bozguna uğradı yaşadığımız ne varsa
Ağlatan hatıralara karıştı gözlerim
Ümitsiz yarınlar biriktirdim sana dair
Uykusuz gözlerimde aradım yokluğunu
Çoğu gece seni diledim kayan yıldızlardan
Yokluğuna yazdım geceleri
Papatyalar koparttım ellerine
Ve güneşe baktım gözlerin için
Her defasında daha çok yoktun
Şimdilerde hasretine yanıyor her sigaram
Kim bilir hangi mevsimlerdesin şimdi aşkın iklimlerinde her mevsim kış bana
Gittiğin günde kaldı zamanlarım
Dönülmeyen zamanlara uğurladım seni
Aşk yalnız yaşanırmış, sende anladım
Delirmeye yüz tutmuş ümitlerimde
Ve hep belkilerimdesin
Dağları, denizleri herşeyi aştı yüreğim
Sen bana gelmedin ama
Elini yüreğine koy;
Ben sana geldim...